Enkele namen (gemerkt met ^*) zijn in verband met privacy en op verzoek van betrokkenen gewijzigd.
Alle foto’s in dit verslag kunnen worden vergroot door erop te klikken.

Zaterdag 22 september 2007, dag 1: de aankomst

Nou, eindelijk is het dan zover ... tijd voor vakantie. De bestemming is deze keer Kusadasi (spreek uit: Koesjadasse), gelegen aan de westkust van Turkije, ongeveer 80 km onder Izmir. Mijn Martinair vlucht vertrekt om 15.55 uur.
Om 11.30 uur stap ik in de auto om richting Schiphol te rijden, zodat ik ruimschoots op tijd aanwezig kan zijn (beter te vroeg dan te laat) en dat is maar goed ook want er staat weer eens een file op de A2 (zelfs op zaterdag tegenwoordig).

Rond 13.00 uur parkeer ik mijn auto en begeef me met mijn koffer en handbagage richting vertrekhal. Er zijn een stuk of 8 incheckbalies open, maar geen aparte balie voor de comfort class (waarmee ik dus zal vliegen). Dat is wel een beetje balen, want alle beeldschermen boven de rijen tonen dezelfde tekst: “all flights, economy class”. En zo te zien vertrekken er nogal wat vluchten vandaag, want overal staan er dikke rijen mensen te wachten. Ik ben zelf ruimschoots op tijd aanwezig voor mijn vlucht: 13.15 uur. Tja, dan maar gewoon aansluiten ... wat maakt het eigenlijk ook uit, vakantie is vakantie.
Een dik half uur later ben ik ingecheckt en door de douane. Ruim op tijd om nog even wat te eten, drinken, tax free te shoppen enz.

Rond 15.00 uur begeef ik me richting de gate. Om 15.45 uur lijkt er nog weinig schot te zitten in de instapprocedure: het vliegtuig is net aan de slurf gekoppeld en ze zijn nu druk bezig met schoonmaken, tanken en de koffers inladen. Dan klinkt de stem van een van de stewardessen door de microfoon en wordt er aangekondigd dat we iets later zullen vertrekken. Tja ... dat hadden alle wachtenden inmiddels natuurlijk wel door, en met de complete inhoud van een Airbus A320 in zo’n kleine ruimte zit, deze behoorlijk vol.
Maar goed, een half uur later komt dan eindelijk het verlossende moment. Een stewardess bedankt via de microfoon iedereen voor het wachten (tja, hadden we dan een andere keus?) en meldt dat het toestel gereed is om aan boord te gaan.
Om 16.30 uur stijgen we op en na een comfortabele vlucht landen we om 20.45 uur (lokale tijd) op het vliegveld van Izmir. De eerste koffers komen gelukkig snel na de landing al op de band en om 21.30 uur vertrekt de transferbus richting het hotel, waar ik dan rond 23.00 uur aankom. Ook hier verloopt alles vlotjes en rond 23.30 uur heb ik de inhoud van mijn koffer in de daarvoor bestemde kast neergelegd en opgehangen en duik ik doodmoe van 12 uur reizen mijn bed in.

Zondag 23 september 2007, dag 2: de informatiebijeenkomst

Om 8 uur word ik wakker, fris me even lekker op en ga naar het restaurant voor het ontbijt. Daarna ga ik mét fotocamera het hotel verkennen en ontdek dat het best een aardige oppervlakte bestrijkt (het hotel is een all-inclusive resort). Meestal ga ik voor halfpension, maar gezien mijn erg late boeking dit jaar was de keuze echt nog heel erg beperkt, dus dan maar een keer all-inclusive. De kamers liggen in de vorm van kleine gebouwtjes van 1 of 2 etages verdeeld over het complex. Het hotel beschikt over 3 zwembaden verspreid over het terrein, wat winkeltjes (Belgisch/Nederlandse makelaar, een kleine supermarkt, souvenirshop, kapper, fotograaf, juwelier en een dokter) en twee kleine zandstrandjes.

Na mijn “ronde” is het om 9.45 uur tijd voor de informatiebijeenkomst, waarvoor ik word opgehaald door een bus bij de ingang van het hotelcomplex.
Voor de “ervaren” vakantiegangers is zo’n informatiebijeenkomst waarschijnlijk wel een bekend verschijnsel: alle “nieuwkomers” worden naar een centrale ontmoetingsplaats gebracht, waar dan wat wordt verteld over het land, de gebruiken, de valuta en andere nuttige informatie. Als ervaren Turkije-bezoekster (ik ben even de tel kwijt maar volgens mij is dit al de 10e keer dat ik hier ben) heb ik deze informatie niet echt meer nodig: ik weet wel wat een Turkse lira waard is (de koers ligt rond de 0.55 euro en dat rekent makkelijk om: je deelt het aantal lira’s door twee en telt er vervolgens 10% bij op) en ik weet dat het niet verstandig is om kraanwater te drinken door het voor onze begrippen erg hoge kalkgehalte. Maar goed, ook het boeken van excursies (wat ik altijd bij de officiële touroperator doe – in mijn geval OAD – en niet via een vaag lokaal Turks reisbureautje) gaat het snelste en makkelijkste via deze bijeenkomst, omdat je ook informatie krijgt over de excursiemogelijkheden.

Aangekomen bij het restaurant ga ik aan een tafeltje zitten, meestal komen er dan vanzelf wel wat andere mensen bij je zitten is mijn ervaring, zo ook nu. Al snel zit ik met 6 anderen wat reiservaringen uit te wisselen en wat te kletsen, krijgen we een drankje aangeboden en start een kwartiertje later de informatie. Uiteraard heb ik wat excursies geboekt, ik wil best eens een dag lekker niks doen maar niet elke dag, dus: dinsdag de dorpentocht, woensdag een jeepsafari en donderdag Pamukkale (de kalkterrassen).
We krijgen nog een stadstour door Kusadasi per bus om even de belangrijke punten (banken, postkantoor enz.) te leren kennen en rond 13.00 uur word ik weer keurig bij mijn hotel afgezet.

Het is voor mij persoonlijk al een traditie geworden om op de dag van aankomst of direct de dag daarna een bezoek te brengen aan de hamam (Turks bad), dus loop ik daar even binnen om een afspraak te maken en zet ik deze op 17.00 uur. De hamam is op het terrein van het hotel, 20 meter van mijn kamer vandaan dus dat is lekker makkelijk.
Vervolgens trek ik mijn bikini aan om maar eens lekker een paar uur van de zon te genieten. De lucht is inmiddels opgeklaard (vanmorgen heeft het heel even geregend, een buitje van 10 minuten) en ik loop naar het zwembad dat direct aan het strand ligt: hier waait een heerlijk zeebriesje en is het heerlijk toeven bij een temperatuur van zo’n 30 graden.

Ik zeg: “Yes, it’s very nice and relaxing, I already feel 10 years younger now. Maybe I even look 10 years younger”.
De vrouw antwoordt: “That I don’t know of course, I don’t know what your age is”.
“72” is mijn reactie en iedereen schiet in de lach.
“Well”, is haar conclusie “they’ve done a wonderful job then, you look at least 30 years younger hahaha”.
Als de rondleiding voorbij is komen ze terug gelopen en besluiten ze om het er maar eens op te wagen en boeken het “programma 1” (hamam, scrubben, gezichtsmasker en full-body massage).
“You won’t regret it” zeg ik nog vanachter mijn gezichts(klei) masker, dat inmiddels door een andere medewerker is opgebracht (ik zal er wel lekker idioot uit zien nu).
Nadat het gezichtsmasker weer is afgespoeld, volgt er nog een massage.

De jongeman die me zojuist in de hamam gescrubt heeft spreekt prima Engels en verzorgt nu ook de massage.
Tijdens de massage vraagt hij of ik alleen ben en als ik daarop bevestigend antwoord, biedt hij spontaan aan dat hij wel bereid is om “my friend” te zijn en een keer naar een bar te gaan of zo, hetgeen ik netjes doch resoluut afwijs (tja, ik ken dat inmiddels wel, altijd interessant zo’n “single woman” ook al ben ik volgens mij toch minstens een jaar of 10 ouder dan hij). Oké, dan niet ... ook geen probleem vindt hij en vermeldt er nog even bij “Nooooo, I didn’t mean thát, just if you have a problem or need help, ask me and I will help you”. Nou vooruit dan, ik geef hem het voordeel van de twijfel (al geloof ik natuurlijk voor geen meter dat hij “not thát” bedoelde) en zeg “okay, thank you, I’ll keep that in mind”.
Een goed anderhalf na de start van het geheel kom ik rond 18.30 uur als herboren en heerlijk ontspannen weer naar buiten. Ik neem nog even een lekkere douche om de olieresten van de massage eraf te spoelen.

Dan stap ik in de dolmus (= Turks openbaar vervoer in de vorm van minibusjes die zo ongeveer eens per 5 minuten het hotel passeren) naar Kusadasi, want het hotelcomplex ligt ongeveer 8 kilometer van het centrum af, dus te ver om te lopen.
Zo’n dolmus (dat betekent letterlijk “propvol” zoals mij ooit eens is verteld door een gids) doet vooral ’s morgens als alle Turken naar hun werk, de markt enzovoort gaan zeker zijn naam eer aan, kost 2 lira en stopt als je je hand opsteekt. Makkelijker en goedkoper kan bijna niet toch?

Maar even “back to the point”, waar was ik ook al weer gebleven?
Oh ja ... de stad in om te eten dus. Waarom doe ik dat als ik in een all-inclusive hotel zit, zult u zich natuurlijk afvragen. Tja, dat zal wel een “afwijking” zijn van mij: ik heb er absoluut geen probleem mee om alleen te zijn en om alleen te eten (ontbijt en lunch gebruik ik wel in het hotel), maar ’s avonds vind ik dat toch om de een of andere reden wel erg moeilijk. Dan sta ik voor de ingang van het restaurant en zie al die drukte eens aan: mensen die door elkaar lopen, in de rij staan langs het buffet, schreeuwende Russen en dan heb ik dus echt geen zin om daar in mijn eentje tussen te gaan zitten. Dus ... all-inclusive of niet: ik zoek veel liever een gezellig leuk restaurantje op in de stad zelf. Dat het me dan wat extra kost ach ... het is toch vakantie, wat maakt het uit? Je kunt voor gemiddeld 20 euro prima eten.

Al snel heb ik in de wirwar van straatjes een restaurantje gevonden dat er voor mijn gevoel wel prima uitziet: niet al te groot, netjes en schoon en behalve toeristen zitten er ook Turken te eten, en dat is een goed teken, want die weten natuurlijk wel waar ze moeten zijn. Ik stap naar binnen en krijg de kaart. Ook dat ziet er goed uit. Ook het eten smaakt me prima ... nou, mijn keuze is gemaakt: dit wordt deze vakantie “mijn” restaurant.

Rond 21.00 uur ben ik terug in het hotel en ga maar eens kijken wat er deze avond voor animatie op het programma staat (ze organiseren in zo’n hotel van alles om de gasten een beetje bezig te houden natuurlijk). Het is een show met Turkse volksdansen, een soort Turkse avond dus. Daar heb ik niet zo’n zin in, ga terug naar mijn hotelkamer. Voor dit soort “gevallen” heb ik altijd een portable DVD-spelertje en wat DVD’s bij me. Ik kijk een film, om vervolgens zo rond 23.30 uur maar weer te gaan slapen.

Maandag 24 september 2007, dag 3: een dagje rustig aan

Ik ben weer rond 8 uur wakker (ik ben ook echt een ochtendmens). Even opfrissen en maar weer naar het ontbijt. Over het hele hotel terrein is er een soort kanaaltje aangelegd, dat uitkomt in zee. Ik heb gezien dat er vissen in zitten en neem na het ontbijt wat stokbrood mee om dat aan de vissen te voeren.

Op het bruggetje waar ik overheen moet om mijn kamer te bereiken is een meisje van een jaar of 6 op en neer aan het rennen. Als ik op het bruggetje stop en een paar stukjes brood in het water gooi vraagt ze: “Warum machst du das? Es gibt doch keine Ente?”
Ik antwoord: “Nein, aber die Fische mögen das Brot auch sehr gerne, siehst du?”.
En inderdaad, de vissen vliegen massaal op het stukje brood af. Ik geef het meisje ook wat stokbrood en samen staan we de vissen te voeren. Ach ja, ook als volwassene moet je het kind in je af en toe eens een kans geven toch, dat houdt je jong (denk ik). Dus besluit ik maar meteen om dit ritueel elke ochtend te herhalen.

’s Avonds weer een hapje eten in de stad. Hetzelfde restaurantje, waar ik al meteen door alle obers (4 stuks) persoonlijk word begroet en iedereen even een praatje komt maken. Als “vaste klant” (bij mijn 2e bezoek reeds), krijg ik het dessert (vers fruit) en een glaasje appelthee gratis aangeboden.
Eigenlijk wordt het natuurlijk sterk afgeraden om fruit e.d. te eten in verband met mogelijke maag- en/of darmklachten (cook it, boil it, peel it or forget it) maar ach ... ik heb nog nooit problemen gehad. Blijkbaar beschik ik over een ijzeren maag-/darmstelsel, want ik kan zowat alles eten wat los en vast zit, zonder er ooit ziek van te worden, dus mij maken ze niet zo makkelijk bang.

De animatie in het hotel vanavond bestaat uit een soort quiz met vragen over Turkije, muziek enzovoort met als hoofdprijs een fles wijn voor de winnaar. Het wordt op een erg leuke manier gebracht, dus deze keer blijf ik lekker zitten, genietend van de sfeer en de cocktails.
Rond 23.30 uur is het afgelopen, tijd om te gaan slapen dus. Er is nog wel een disco op het terrein die van 24.00 tot 02.00 uur open gaat, maar daar geef ik niks om. Ik ben niet zo’n nachtbraker, in elk geval niet in het buitenland en een disco is al helemaal niks voor mij (ik ben ook geen 20 meer, dan geef mij maar liever een gezellig cafeetje).

Dinsdag 25 september 2007, dag 4: de dorpentocht

Wat vroeger opstaan vandaag, om 07.30 uur, opfrissen en even ontbijten, want om 08.15 uur word ik bij de ingang van het hotel opgehaald voor de excursie van vandaag: de dorpentocht.
Deze is volgens de informatie die erover gegeven is bedoeld om een beetje kennis te maken met de cultuur en de leefstijl van de mensen in Turkije.
De bus (of beter gezegd: het busje) is prima op tijd. Als iedereen is opgehaald zijn we met 9 personen, wel leuk zo’n kleine groep. Het gezelschap bestaat uit 6 Hagenaars, twee dames uit Limburg en mij. Al snel maak ik kennis met de spreekwoordelijke Haagse kouwe kak, pfff ... een hoop bombarie en uiterlijk vertoon. Daar hou ik niet zo van (sorry voor alle Hagenaars die niet zo zijn).
De twee dames uit Limburg zijn het helemaal met me eens, en tussen ons klikt het prima. We stellen ons maar even aan elkaar voor, als je elkaar bij de naam kunt aanspreken dan is dat natuurlijk een stuk makkelijker. De dames zijn al jaren hartsvriendinnen en dit jaar voor het eerst in Turkije (en voor het eerst met het vliegtuig). Ik vraag hen hoe Turkije bevalt tot nog toe en beiden geven aan het wel heel erg leuk te vinden.
Dan vertrouwt een van de twee me toe dat ze gisteren wel erg veel last heeft gehad van diarree en even bang was vandaag niet met de excursie mee te kunnen, maar nu gaat het gelukkig wel weer goed. Ze is alleen bang om wat te eten, uit angst dat het weer mis gaat. Ik geef hen wat tips hoe je een en ander mogelijk kunt voorkomen en hoe je eventuele overlast zoveel mogelijk kunt beperken. Ik heb zelf gelukkig geen ervaring met dit soort problemen, maar heb natuurlijk door de jaren heen toch wel aardig wat informatie hierover opgevangen (voor wie die interesse heeft in deze tips: ze staan onderaan dit verslag).

De eerste stop is bij een moskee in de plaats Selçuk. We mogen de moskee bezichtigen (ik heb de afgelopen jaren al meer moskeeën bezocht dan dat ik in mijn hele leven in de kerk ben geweest). Maar goed ... dat staat nu eenmaal op het programma en er zijn natuurlijk ook mensen voor wie dit nieuw is. Er wordt in het kort wat verteld over het geloof, de islam.

Vervolgens wordt er nog even een korte stop gemaakt bij een schooltje en krijgen we wat informatie over het Turkse onderwijssysteem. Omdat de school bezig is mogen we wel in de hal, maar niet in de klas een kijkje nemen (jammer).

Nu iedereen weer aanwezig is kunnen we vertrekken naar het restaurantje waar we onze lunchpauze zullen houden.
Het restaurantje is heel erg knus: gelegen in een prachtige groene omgeving en het eten smaakt prima. Ook Marga en Annet (de twee dames uit Limburg) waarbij ik aan een tafeltje zit, wagen zich met mijn tips in hun achterhoofd toch maar voorzichtig aan het eten.

Na de lunch wordt de rit voortgezet naar een keramiekfabriek. We zitten in een regio waar met speciale witte klei die alleen (of voornamelijk) in dit gebied gevonden wordt, keramiek wordt gemaakt. Dit wordt allemaal met de hand gevormd en beschilderd. Ik ben de plaatsnaam vergeten (ik dacht Kocadàg of zoiets).

Hier krijgen we te zien hoe het keramiek gemaakt wordt en mogen we een bezoek brengen aan de “showroom” (uiteraard, je weet maar nooit of je nog wat kunt verkopen!). Het is allemaal heel erg kleurrijk en behoorlijk prijzig (tja, handgemaakt natuurlijk).

Ik vind een houder voor een waxinelichtje toch wel mooi en besluit daarom maar om die mezelf cadeau te doen (bij gebrek aan een liefhebbende echtgenoot met een dikke beurs).
Zo heeft dit bedrijfje ook weer ’n goeie dag: toch nog wat verkocht!

Na het bezoek aan de keramiek gaan we verder naar een leerfabriek, alwaar we even mogen voelen aan de verschillende soorten leer en een modeshow krijgen te zien van dames en heren in leren jassen. Het is echt allemaal ontzettend mooi, maar ja met prijzen variërend van 400 tot 1500 euro toch wel duur (volgens mij niet echt goedkoper dan in Nederland, al komt het dan rechtstreeks van de fabriek).
In elk geval is mijn vakantiebudget niet berekend op dit soort bedragen, dus aan mij verkopen ze niks deze keer (ik heb trouwens sowieso een probleem met de Turkse maten: zelfs als ik een XXXXXXXXXXXL aan heb zit het nog altijd even strak, en dat is niet zo goed voor mijn ego want ik ben dan wel stevig, maar het verschil tussen maat 42 en 58 is ook nogal wat hè).

Al met al vind ik het middagprogramma nogal commercieel, wel jammer.

Als ik tegen de avond terug ben in mijn hotel gaat de telefoon op mijn kamer. Het is iemand van de jeepsafari, die me vertelt dat ze morgen te weinig mensen hebben om deze door te laten gaan. Het verzoek is of ik de jeepsafari dan donderdag of vrijdag kan doen.
Herinneringen dringen zich aan me op van 3 jaar geleden: toen deed zich in Alanya hetzelfde probleem voor, is de jeepsafari een dag verzet en zat ik vervolgens de volgende dag als enige Nederlandse in een groep met alleen maar Russen. Nou geloof me ... daar word je écht absoluut NIET blij van!!!
Wie de Russen kent zal direct begrijpen wat ik bedoel, wie ze niet kent: wees maar blij. Hebben wij Nederlanders altijd commentaar op de Duitsers? Nou ... mij hoor je niet meer klagen hoor.
En de jeepsafari gaat met de klanten van OAD alleen op woensdag en zaterdag, dus ik kom zeker in een “buitenlands” gezelschap terecht (op zich niet zo erg, zolang het dus maar ... juist!).

Met deze gedachte in mijn hoofd, zeg ik tegen de man die belt: “If I can’t do it tomorrow, please cancel it for me”. Dat mag hij niet beslissen en zegt over één minuut terug te bellen. Dat doet hij en weet dan te vertellen dat ze morgen dan wel voor mij alleen de jeepsafari gaan doen.
Tja .. dat vind ik nou ook weer niet nodig. Het idee om de hele dag met één Turk in een jeep te zitten vind ik ook geen geweldig vooruitzicht ... (’t is ook nooit goed hè, wat ben ik toch lastig), dus ik besluit dan toch maar om ermee akkoord te gaan en de jeepsafari te verzetten naar vrijdag. Dan zie ik wel in wat voor gezelschap ik terecht kom ... afwachten maar.
De man bedankt me opgelucht voor mijn medewerking, ook hij is blij, want een jeepsafari organiseren voor één persoon is natuurlijk ook niet erg rendabel (maar ja, ik gaf hem de keus om te annuleren en dat willen ze blijkbaar ook niet).

Mijn avondprogramma: douchen, eten, show bezoeken op het hotel en weer tijd om te gaan slapen.

Woensdag 26 september 2007, dag 5: onverwacht dagje vrij

Als ik weer wakker ben geworden, volg ik het vaste ochtendritueel: opfrissen, ontbijten, vissen voeren en terug naar mijn kamer.

Nu de jeepsafari vandaag niet door gaat heb ik ineens een dagje vrij, dus ga ik maar even een bezoekje brengen aan Kusadasi. Daar ben ik tenslotte alleen nog maar ’s avonds geweest en heb er nog niet echt veel van gezien. Het is ’s morgens nog niet al te warm, dus slenter ik een keer lekker door de stad: winkeltjes kijken, even wat drinken en nog meer winkeltjes kijken.
Bij Kusadasi ligt een eilandje voor de kust dat door een pier met het vaste land verbonden is (ze noemen dit het vogeleiland). Op dit eilandje staat een burcht, dus besluit ik om daar ook maar eens naar toe te lopen. Ik ben tenslotte hier om wat te zien, niet?
Rond een uur of 12 heb ik het allemaal wel zo’n beetje bekeken, het wordt nu ook steeds warmer.

’s Avonds na het eten begeef ik me maar weer naar de bar met podium, waar het avondgebeuren plaats zal vinden. Eens kijken wat er vandaag op het programma staat.
Ik zoek een tafeltje uit, niet te dicht bij het podium (als je vooraan zit ben je het haasje als ze mensen zoeken uit het publiek). Ik heb al gauw een geschikte plek gevonden: met goed zicht op het podium en toch op veilige afstand daarvan.
Twee tafeltjes verder zit een redelijk druk pratend en enigszins opvallend gezelschap: 4 heren van naar schatting zo rond de 60-65 jaar met 4 dames van hooguit begin 20. Dat kan volgens mij maar twee kanten op: óf het zijn 4 vaders met hun dochters, óf het zijn 4 Russische maffiosi met hun privé-hoertjes (dat zie je wel vaker met die Russen: ze bieden de meiden een luxe vakantie aan in ruil voor hun “diensten”). Het gezelschap in ogenschouw nemend gok ik op het tweede.
Maar goed ... die Russen zijn mijn probleem niet (ze gaan hun gang maar) en ik bestel een cocktail bij een passerende ober.

Ongeveer een kwartier later zit dat gezelschap me toch niet echt lekker. De mannen blijven maar druk praten en steeds mijn kant opkijken. Wat is er nou zo interessant?? Dat ik alleen ben misschien?
Plotseling komt een van de heren naar me toe gelopen en zegt: “Protzjienieska frozja kaprieski prostirinja” (of zoiets). Ik kijk hem aan en trek tegelijkertijd mijn wenkbrauwen en mijn schouders op in een gebaar van: “Tja, dat zal best, maar ik snap er geen bal van”.
De Rus draait zich om en roept iets naar Hakan (dat is een jongen van het animatieteam, die samen met een paar anderen druk bezig is met het klaarzetten van de dingen die ze nodig hebben voor de show van vanavond). Hakan laat datgene wat hij aan het doen is voor wat het is en komt direct aandraven.
De man zegt iets tegen hem, wat vervolgens door Hakan naar mij toe in het Engels vertaald wordt (blijkbaar mag deze Russisch sprekende Turk dus nu als tolk optreden). “He wants to know where you are from”.
“Oh, The Netherlands, Holland” is mijn reactie (pfff ... lekker interessant, waarom wil hij dat weten?).
De Rus knikt een keer en zegt weer iets tegen Hakan, met de bedoeling dat hij dat weer in het Engels zal gaan vertalen. Ik zie Hakan echter twijfelen, hij lijkt zich af te vragen of hij dit wel wíl vertalen. Dat maakt mij natuurlijk wel erg nieuwsgierig, dus ik moedig hem aan: “What did he say?”.
“He says he ... he wants to have sex with you”.
Nou zeg, waar heb ik deze twijfelachtige eer nu weer aan te danken? vraag ik mezelf af.
Ik zeg tegen Hakan: “Why does he want to have sex with ME? They seem to have brought their own playtoys with them!”
Hakan kletst weer wat in het Russisch en komt terug met de volgende verklaring: “Yes, there are girls, but the girls who are with them are like children, he wants to have a woman”.
De Rus zegt weer wat tegen Hakan (Hakan heeft zo te zien ook wel een beetje moeite met het verloop van deze conversatie, want hij twijfelt weer even).“He ... says ... he ... he can pay you 200 euro if you want money.”
Nou jaaaaaa ... dit is écht niet te geloven!!! Het is maar goed dat ik op een stoel zit, want als ik zou staan dan zou mijn broek nu volgens mij spontaan afzakken!!! Wat een arrogantie, hoe dúrft hij!
Als een paar seconden later de verbijstering wat afneemt zeg ik tegen Hakan: “Tell him I’d rather fuck a monkey than a Russian”.
Hakan moet lachen om mijn reactie. Vervolgens vertaalt hij wat ik zojuist gezegd heb in het Russisch en zo te zien aan de reactie van de man doet hij dat nogal letterlijk: de Rus roept wat tegen de andere heren die nog aan het tafeltje zitten, maakt met zijn linkerhand onder zijn oksel het gebaar van een aap en druipt af.
Hakan geeft mij een klopje op de schouder, blijkbaar nog steeds onder de indruk van mijn gevatte antwoord en zegt: “You really handled that very well, I don’t like them either, those Russians”. Nee, die indruk had ik ook al.
Hakan loopt terug naar het toneel waar hij bezig was en pakt zijn werk weer op.
Ik kijk een keer in de richting van het gezelschap. De man die zojuist is afgedropen neemt nu heel demonstratief maar een van de meiden op schoot en kijkt me aan op een manier van ... je weet niet wat je mist.
Nee, dat weet ik inderdaad niet (en daar heb ik ook absoluut geen spijt van).

Als de show een tijdje bezig is worden de heren steeds intiemer met de dames: 2 van de 4 meiden zitten inmiddels bij “papa” op schoot. Ze zitten te zoenen en laten hun handen in eerste instantie onder het strakke shirtje van de dames verdwijnen om vervolgens af te zakken naar hun rokje (en wat daar onder zit).
De mensen die er rondom heen zitten en het hele gedoetje moeten aanzien, zitten zich zichtbaar te ergeren (ik dacht dat de show op het podium te doen was en niet twee tafeltjes verder).
Dan wordt er door een manager van het hotel, die daar ook rondloopt, ingegrepen: ze krijgen zo te zien een waarschuwing, want de twee dames gaan weer keurig op hun eigen stoel zitten en de avond verloopt verder rustig. Tja ... de Russen dus.

Donderdag 27 september 2007, dag 6: Pamukkale

Vroeg op vandaag, want de rit naar Pamukkale bedraagt ongeveer 3 uur en ik word al om 07.05 uur opgehaald. Geen tijd om te ontbijten, maar dat is niet zo erg, ik koop zo meteen onderweg wel even een broodje of zo.

Als we alle hotels zijn langsgereden en het gezelschap compleet is, telt dit 11 personen. De twee dames uit Limburg die ik dinsdag heb ontmoet zijn er niet bij, dat vind ik een beetje vreemd want ze hadden wel aangegeven de excursie naar Pamukkale ook te hebben geboekt. Zouden ze dan toch weer ziek zijn geworden en geannuleerd hebben? Dat zou wel jammer zijn ...
Maar goed, een kleine groep dus en dat is wel gezelliger dan een groep van 50 personen of zo. Je leert natuurlijk in zo’n klein groepje je reisgenoten wat makkelijker kennen en al snel raak ik in gesprek met Jos^* en Marion^*, een heel aardig stel uit Kampen. Deze groep is sowieso gezelliger dan het groepje van dinsdag, iedereen praat eigenlijk met iedereen.
Het eerste deel van de rit, anderhalf uur tot aan de eerste stop krijgen we nog even de kans om wat bij te komen van het vroege opstaan en wordt er nog niks verteld door de gids.

Na de pauze van ongeveer een half uurtje waar we in de gelegenheid zijn geweest om even wat te eten, drinken, toilet te bezoeken en de benen te strekken, gaat de rit verder richting Pamukkale en vertelt de gids voluit over Turkije: de politiek, het geloof, schoolsysteem en natuurlijk over Pamukkale zelf.
Voor we er erg in hebben zijn we gearriveerd.

Het is 10.30 uur en we krijgen tot 13.30 uur de tijd om rond te kijken en foto’s te maken.
Ik trek de hele dag zo’n beetje met Jos en Marion op, het is wel gezellig zo met z’n drieën.
Eerst gaan we natuurlijk de kalkterrassen bezoeken, daar zijn we tenslotte voor gekomen. We lopen er met onze schoenen in de hand een stuk overheen. Het ziet er wel indrukwekkend uit, het lijkt wel of je in een soort wintersportgebied loopt met deze sneeuwwitte kalkterrassen zomaar midden tegen een berg aan geplakt.

Daarna bezoeken we nog even een klein museum waar allerlei spullen staan uitgestald die ze bij Pamukkale hebben opgegraven.

Een kwartier later zijn we bij het kuurhotel. Ook hier bevinden zich een thermaalbad met een temperatuur van 55 graden (zegt men, maar dat lijkt me wel erg warm!) en een modderbad.
Onze lunch smaakt prima en zoals beloofd krijgen we hier nog tijd om even wat te “kuren” in het thermaalbad. De bus zal om 16.00 uur vertrekken.
Er is één stel dat niet wil gaan zwemmen en daarom van mij de twijfelachtige eer krijgt toebedeeld om foto’s te maken. Ik geef hem een spoedcursus “Canon S1 IS” en zeg dat hij zich helemaal uit mag leven met de foto’s: ruimte genoeg op het kaartje. Nou, een man en een leuk technisch speeltje dat komt natuurlijk altijd wel goed, dus ik heb er alle vertrouwen in.

We leggen onze kleren en tas in het daarvoor bestemde kastje en nemen eerst maar eens een duik in het thermaalbad van 55 graden. Het water is inderdaad wel behoorlijk (maar aangenaam) warm.

Na een tijdje rondgedobberd te hebben zeg ik tegen Jos en Marion: “Ik weet niet wat jullie willen, maar ik ga even modderen”, doelend op het bovengrondse gedeelte: de modderbaden.
Die willen dat ook wel eens proberen en besluiten om mee te doen. Dit is natuurlijk ook wel erg leuk, we voelen ons als een stel kinderen in een speeltuin. We smeren ons lekker in met een dikke laag modder en zo lijken we net de drie biggetjes.

Vrijdag 28 september 2007, dag 7: de jeepsafari

Weer helemaal fris en uitgeslapen word ik rond 8.30 uur wakker. Wat ging ik ook al weer doen vandaag? Oh ja, de jeepsafari. Nou, ik ben benieuwd. Eerst maar wat ontbijten, dan hebben we dat alvast gehad.

Ik geef het ticket aan de jongeman, die zich voorstelt als Edi. Ik vertel hem dat ik Helma heet, en als de gegevens op het ticket blijken te kloppen, mag ik instappen.
Deze (overigens naar mijn eerste indruk erg aardige) jongen doet wel zijn best, maar spreekt bijzonder weinig Engels, wat de communicatie niet erg makkelijk maakt. Een ander stel komt ook aanlopen maar wordt weggestuurd. Ik vraag hem of zij niet met de jeepsafari mee moeten.
“No, no”, zegt hij “other group”. Oké, dat kan natuurlijk.
Net als we wegrijden zie ik aan de overkant van de weg een tractor met aanhanger ons tegemoet komen en zeg, wijzend op de tractor, tegen Edi: “Look, jeepsafari ... other group”.
Edi lacht, duidelijk geamuseerd door dit idee en zegt: “Yes, very nice ... jeepsafari”. Zo, het ijs is gebroken. Voorzichtig probeert hij, ondanks zijn gebrekkige Engels, een gesprek aan te knopen.
“First time Turkey?”, vraagt hij.
"No, I forgot to count, but I think it’s about 10 times now”.
“Oh, very good! Speak Turkish haha?”
Nou, nee ... mijn Turks is nog slechter dan zijn Engels, ik blijf de taal toch wel erg moeilijk vinden en vertel hem dat ik ondanks mijn vele bezoeken nog niet veel verder kom dan “merhaba” (= hallo), “nasilsin” (= hoe gaat het), “günaydin” (= goedemorgen) en “lütfen” (= alsjeblieft).

Al vrij snel zijn we op het verzamelpunt, waar nog een stuk of 8 andere jeeps klaar staan voor het avontuur van vandaag. Zo te zien ben ik de eerste, want er is verder nog niemand. Edi zegt dat ik even kan wachten, de rest zal zo komen, dus dat doe ik maar.
Een minuut of 10 later arriveert er inderdaad een andere groep mensen. De spanning stijgt, want ik ben natuurlijk nog steeds erg benieuwd uit welk land mijn "teamgenoten" van vandaag zullen komen. Ik hoor hun begeleider, een andere jongen die zich later voorstelt als Ismaïl, wat in het Engels tegen ze zeggen. Opluchting aan mijn kant: als deze jongen Engels spreekt dan zijn het in elk geval zeker geen Russen, want die spreken alleen maar Russisch.
Als het gezelschap druk babbelend dichterbij komt hoor ik een bekend taaltje: het zijn Belgen. Nou, dat valt zeker niet tegen. Nederlanders en Belgen dat gaat altijd prima samen, ook al vinden we het natuurlijk altijd wel erg leuk om grapjes over elkaar te maken. Mijn vertrouwen in een leuke dag stijgt ineens met 75%.
En inderdaad, het gesprek met de Belgen wordt al gauw aangeknoopt, en bourgondiërs als de Belgen zijn gaat al snel over eten en natuurlijk ... Belgische bieren. Ik vertel ze dat ik ook veel liever een Westmalle of een Leffe drink dan Heineken, en dan heb ik natuurlijk al helemaal “vrienden” gemaakt (en dat zeg ik echt niet om te slijmen hoor, het is écht zo!).

Vijf minuten later arriveert er nog een groep: ook Belgen maar deze keer Franstalig, Walen dus.
Als alle auto’s nogmaals gecontroleerd zijn wordt de groep, die nu in totaal uit 27 personen bestaat, verdeeld over de jeeps. Iedereen lijkt elkaar zo’n beetje te kennen dus het gaat vlotjes ... ik wacht maar even af waar er een plaatsje overblijft voor mij.
Als een van de Belgische dames mij ziet staan, biedt ze aan dat ik wel bij hun in de auto mag, maar ze zijn al met zijn vieren. Maar goed, vijf in een jeep kan ook wel.
Net als ik hun kant in wil lopen komt Ismaïl naar me toe: “Come with me”, zegt hij. Ik bedank de Belgen vriendelijk voor het aanbod en loop mee. Ik word voorgesteld aan een ander stel, dat blijkbaar ook nergens bij hoort.
“Hallo, Belgium?” vraag ik.
“No, German, but we speak English too”, antwoordt de vrouw.
Ik vertel ze dat ik zelf Nederlandse ben en ik ook wel Duits spreek (zij het minder goed dan Engels), en dat vinden ze “toll!”. Ja natuurlijk ... wel makkelijk, die Nederlanders die zowat alle talen lijken te spreken. Ik schat de leeftijd van het stel zo ongeveer hetzelfde in als de mijne: zo rond de 40-45 jaar.
Er wordt nog een vierde persoon aan ons groepje toegevoegd en dat blijkt een van de Walen te zijn. Oeps, dat wordt moeilijk, want Frans is zeker niet mijn sterkste kant (dat spreek ik eigenlijk niet veel beter dan Turks). En aangezien de Walen niks anders spreken dan Frans ... tja.
Het Duitse koppel stelt zich voor als Arthur en Michèle en ik vertel hun dat ik Helma heet. Eigenlijk verwachten we nu in deze “kennismakingsronde” een reactie van de Belg, die we inmiddels al tot chauffeur hebben benoemd. Alle drie kijken we verwachtingsvol zijn kant op, maar hij reageert niet. Hij lijkt, behalve Franstalig, ook niet erg snugger. Dus heel voorzichtig probeer ik dan maar: “Comment est votre nom?”
“Ahh”, roept hij enthousiast, “Antonio!”.
Hmm, Antonio, niet echt een Franse naam. “Non” is zijn verklaring, Italiaan van oorsprong. Vandaar dus.

De sfeer in de jeep is meteen al goed, het Duitse stel is heel aardig en spontaan en het Duits spreken gaat me beter af dan ik in eerste instantie had verwacht (toch niet helemaal voor niks op school gezeten blijkbaar).
Alleen de communicatie met onze Franstalige chauffeur verloopt niet erg soepel. Ook Arthur en Michèle doen hun uiterste best, maar spreken eigenlijk al net zo weinig Frans als ik. Tja, waarom leren ze die Belgen dan ook niet gewoon Engels hè?

We rijden eigenlijk al meteen “off-road” en dat doet letterlijk behoorlijk wat stof opwaaien. Het heeft maanden niet geregend, dus alles is kurkdroog.

We rijden op de vierde plek in het rijtje van zeven jeeps, maar al snel blaast onze jeep een rook uit de uitlaat die net zo blauw ziet als de lucht boven ons.

Bij de eerste fotostop maken we onze bezorgdheid over deze blauwe walm bekend bij Ismaïl, die het afwimpelt met “oh, no, that is normal”.
Maar ja, de mensen in de auto’s achter ons zijn niet echt blij met zo’n auto vóór zich, en zo worden wij met onze “stinkerd” naar de laatste plaats gedirigeerd.

Zo, nu zijn we tenminste verzekerd van het leukste uitzicht op de voltallige rij jeeps voor ons én op het meeste “stof happen” natuurlijk. Maar goed, dat mag zeker de pret niet drukken. Dat stof spoelen we er straks wel weer af.

Rond 13.00 uur volgt onze lunch-stop bij een klein maar gezellig restaurantje. Ik schuif aan bij de Belgen aan een lange tafel.

Er is nog een vrouw alleen in het gezelschap, een Belgische en die komt tegenover mij zitten. Ze vraagt mij of ik het vervelend vind, zo alleen op vakantie. Ik verzeker haar ervan dat ik dit absoluut niet zo ervaar: “Waarom, ik doe wat ik wil, ik hoef met niemand rekening te houden, wat wil je nog meer?”.
“Ja”, is haar reactie. “Zo denk ik er precies ook over, maar mensen vinden dat blijkbaar soms toch wel zielig of zo. Ik niet, ik vind het wel leuk en spannend hoor”, zegt ze.
Nou, zijn we het daar samen toch helemaal over eens.
Ik zie dat Arthur en Michèle een beetje twijfelend rondlopen en op het punt staan om met zijn tweeën aan een apart tafeltje te gaan zitten. Ik wijs ze op nog twee lege plaatsen aan onze lange tafel en nodig ze uit om erbij te komen zitten als ze dat liever willen ... veel gezelliger toch?
Ook die zijn het met me eens en nemen plaats aan “onze” tafel. Vijf Belgen, een Nederlandse en twee Duitsers ... niks mis mee toch?

Tijdens het laatste deel van de rit komen we op een gegeven moment bij een strandje aan, waar we door een stuk behoorlijk los zand zullen moeten met de jeeps.
Alle auto’s worden even stilgezet en een korte instructie volgt: Ismaïl komt even persoonlijk bij elke auto uitleggen wat de bedoeling is: we gaan één voor één door het losse zand. Als de eerste auto erdoor is, dan pas gaat de tweede. In de eerste versnelling én vol gas: “scheuren” dus, zegt hij.
De uitleg is in het Engels en ik vraag nog even voor de zekerheid aan de chauffeur (nog steeds Filip) of hij het begrepen heeft.
"Ja hoor", zegt hij: "eerste versnelling en doorrijden".

De eerste vijf auto’s gaan prima en bereiken allemaal zonder problemen het eindpunt. Dan zijn wij aan de beurt.
Filip geeft (zoals gezegd) vol gas, maar wil nét iets té snel de bocht in, waardoor de jeep rechtdoor schiet en in een stuk met nóg losser zand terecht komt. IJverig sturend probeert hij de auto weer op het juiste pad terug te krijgen, maar hier in dit stuk zitten allemaal heuveltjes met plukken duingras.
Nog een stuurfoutje volgt en boem ... daar staan we dan: boven op zo’n heuveltje in het gras en vier wielen los van de grond.

Edi en Ismaïl, die ook al direct zagen dat het niet helemaal volgens planning verliep, komen aanlopen. Tja, gas geven heeft weinig zin (geen van de wielen heeft nog trekkracht in het losse zand, dus zo krijgen we hem niet van die heuvel af).
Iedereen stapt uit en ik zie hier de humor wel van in: dit soort dingen is toch véél leuker dan wanneer alles wél verloopt zoals het hoort?
Ik pak mijn fototoestel erbij om een en ander vast te leggen.
Edi ziet dit, roept: “Hé paparazzi” en gaat (nog steeds duidelijk de clown van het stel) uitgebreid staan poseren voor de vastgelopen jeep, terwijl ik een paar plaatjes schiet.
Net als we willen proberen de auto van het heuveltje af te duwen om hem weer met vier willen op de grond te krijgen, komt er toevallig een groep quad-rijders voorbij, die ook stoppen om te helpen.
Met de hulp van een extra paar stevige kerels lukt het vrij makkelijk om de auto van het heuveltje af te duwen, worden de quad-rijders bedankt voor de assistentie en rijden ze weer verder.
De eerste (iets grotere 6-persoons) jeep komt vervolgens terug met een flink stuk touw. Edi stapt achter het stuur van onze auto en zo wordt de jeep verder uit het losse zand getrokken tot hij weer “vaste grond” onder de wielen heeft en de tocht kan worden voortgezet.

De rit verloopt verder zonder problemen en onze laatste stop is op een strandje waar we even de gelegenheid krijgen om te zwemmen en zo alvast wat van het zand af te spoelen.
Het is me opgevallen dat Arthur en Michèle niet zo heel veel foto’s hebben gemaakt: ze hebben nog geen digitale camera, dus ik bied hen aan om de foto’s van deze dag te mailen als ze dat leuk vinden. Ze reageren enthousiast: “Das ist ja sehr net, gerne!”
Vooral die foto’s van zonet met die vastzittende jeep zijn natuurlijk wel erg leuk: zoiets maak je niet elke keer mee en Michèle schrijft meteen het e-mail adres voor me op.

Er zijn ook door Edi wat foto’s gemaakt onderweg en deze zijn te koop voor 2,50 euro (dat valt mee).
Eens even kijken of ze een beetje leuk geworden zijn (ik ben echt niet fotogeniek, meestal net mijn ogen dicht of zo of de andere kant op kijkend). De foto’s liggen netjes gesorteerd per auto op een tafeltje en ik zie dat er twee zijn van “onze” jeep (eentje met vier personen en de tweede met het vijf-persoons gezelschap).
Ik bekijk de foto’s en vind de foto die het eerst genomen is (met vier personen) wel leuk, op de andere foto knijp ik inderdaad mijn ogen dicht (tegen de zon zo te zien).

Ik geef de foto die ik wil hebben aan Edi, die hem op zijn beurt weer bekijkt en moet lachen.
“Look”, zegt hij, “you look like a frog”, duidend op mijn wat geforceerde houding doordat ik met mijn billen tegen de rugleuning van de stoel steun.
“Well, thank you very much! This morning I was an apple, and now I look like a frog”, zeg ik lachend terwijl ik hem een speelse tik tegen zijn oren geef.
Het groepje mensen dat om ons heen staat en getuige is van dit voorval, moet er ook wel om lachen.

We rijden terug naar het verzamelpunt, waar iedereen weer wordt verdeeld over de auto’s en een busje om terug gebracht te worden naar de hotels. Ik neem afscheid van Arthur en Michèle en het Belgische gezelschap en wens hen nog een prettige vakantie.

Terug gekomen in mijn hotel neem ik maar eens een uitgebreide douche en dat is nodig: zo te zien aan de kleur van het water heb ik wel een paar kilo Turks zand bij me.
Opgefrist kan ik weer gaan eten in Kusadasi om me vervolgens maar weer een keer bij de animatie van deze avond te voegen in het hotel, genietend van de heerlijke cocktails.

Zaterdag 29 september 2007, dag 8: terug naar huis

’s Morgens loop ik eerst maar eens langs de receptie.
Ik vertrek pas om 17.10 uur vanmiddag en als ik mijn kamer wat langer aan kan houden, kan ik nog een beetje genieten van deze dag. Anders moet ik om 10.30 uur al uitgecheckt zijn en loop ik me vast de hele dag suf te vervelen met alles al ingepakt in de koffer.
Het bijboeken is geen probleem: voor 50 lira extra mag ik de kamer tot 17.00 uur gebruiken.

Ik ga even wat ontbijten en loop terug langs het Turks bad om nog snel even een afspraak te maken voor vandaag.
Als onderdeel van mijn “vaste ritueel” doe ik dat ook altijd nog een keer op de vertrekdag, even lekker scrubben en relaxen. Ik zet de afspraak op 13.30 uur.
Rond 09.00 uur ga ik nog maar een keer naar het zwembad, om voor de laatste keer nog even een paar uurtjes te genieten van de zon.
Om 12.15 uur even wat lunchen en dan om 13.30 uur naar het Turks bad.

Om 15.15 uur stap ik ook daar weer naar buiten, loop naar mijn hotelkamer en neem nog even een verfrissende douche om de olieresten van de massage er weer af te spoelen.
Dan wordt het hoog tijd om mijn koffer eens in te gaan pakken en dat gaat makkelijk genoeg: nu thuis toch alles in de was moet, hoeft het allemaal niet zo nauwkeurig meer. Ik moet alleen goed opletten dat ik het aardewerk dat ik gekocht heb goed inpak, zonde als het breekt. Dit is gelukkig al ingepakt met van dat bubbeltjesplastic. Ik rol het nog eens extra helemaal in mijn badlaken van 100 bij 180 cm en stop het in de koffer tussen de kleren: nou, dat zou wel goed moeten gaan zo.
Ik loop voor de zekerheid alles nog eens na en nadat ik mezelf ervan overtuigd heb dat ik niks vergeten ben, ga ik rond 16.45 uur naar de receptie om uit te checken.

De transferbus voor de luchthaven is keurig op tijd: 17.10 uur, maar ik ben dan ook met nog 2 anderen de eerste die opgehaald wordt. De hostess van OAD heeft al meteen een minder prettige mededeling: het vliegtuig (dat in eerste instantie een rechtstreekse vlucht zou zijn) moet een tussenlanding maken op Antalya en zal hierdoor minstens 2 uur later dan gepland vertrekken van Izmir.
Dit is echter pas net bekend geworden en het was voor OAD niet meer mogelijk om de ophaaltijden bij de hotels nog te veranderen, zodat we nu 2 uur extra wachttijd zullen moeten zien door te brengen.
Er wordt al tijdens de rit langs de diverse ophaalpunten druk gebeld door onze hostess.

Als iedereen in de bus zit krijgen we te horen dat ze besloten hebben om met nog twee andere bussen van OAD, die ook mensen voor dezelfde vlucht naar het vliegveld brengen, een tussenstop te maken van ongeveer een uur bij een wegrestaurant in Selçuk. Dat is wat gezelliger én goedkoper dan rondhangen op het vliegveld. Ik vind dat persoonlijk inderdaad wel een nette oplossing ... als het dan toch niet anders kan.

Om 19.00 uur vertrekken de drie bussen om weer verder te rijden naar de luchthaven, waar we om 20.15 uur aankomen.
Deze keer is er wel een aparte balie open voor de comfort class, dus het inchecken gaat vlot.
Om 20.30 uur ben ik al door de douane heen en doe nog even wat laatste tax-free inkopen: een fles Baileys voor mijn moeder en sigaretten voor een kennis van me.

Als ik een beetje loop rond te slenteren op zoek naar een plek om even wat te gaan drinken, kom ik weer een stel tegen dat ik ken, ze waren ook bij de excursie naar Pamukkale afgelopen donderdag.
Kom er gezellig bij zitten, zeggen ze en zo belanden we in een soort bar op de luchthaven en drinken we gezamenlijk wat. Het is inderdaad niet echt goedkoop op het vliegveld, maar ja ... ook wel een mooie gelegenheid om nog snel even van je laatste lira’s af te komen.

Rond 22.00 uur begeven we ons naar de gate (waar het vliegtuig nu dus met twee uur vertraging om 23.00 uur zal vertrekken) en daar zijn ook Annet en Marga weer, en het stel dat de foto’s heeft gemaakt bij het zwembad in het kuurhotel.
Je blijft elkaar wel elke keer tegenkomen op zo’n kleine oppervlakte natuurlijk, maar ach, dat is ook wel gezellig, als je wat kunt kletsen dan schiet de tijd tenminste ook een beetje op.
De vlucht is meer vertraagd dan verwacht en rond 23.45 uur zijn we eindelijk klaar voor vertrek.

Om 02.00 uur (lokale tijd) landen we veilig op Schiphol, en zoals we gewend zijn in Nederland: het regent.
De koffers komen ook al niet erg vlot op de band: alle vluchten staan op het scherm, behalve die van ons. Ach ja, als dan toch alles al tegen zit ...

Een half uur later wordt er eindelijk omgeroepen dat de bagage van de vlucht uit Izmir op band 16 zal worden uitgeladen, dus iedereen loopt opgelucht die kant op. Hè hè, komt het toch nog goed ...
Vanaf nu gaat alles gelukkig vlot. Natuurlijk word ik er als alleen reizende door de douane weer tussenuit gepikt voor een controle. Het is niet te geloven: als je alleen bent ben je echt ALTIJD de pineut (of ik heb misschien gewoon een onbetrouwbare kop, dat kan natuurlijk ook).
Maar goed, ze doen maar ... ik heb niks te verbergen (áls ik al drugs zou willen gaan smokkelen, dan zoek ik maar eerst een partner denk ik, dan ben ik tenminste niet meer zo “verdacht”).

Om 04.30 uur stap ik in mijn auto, die op “lang-parkeren” staat, om huiswaarts te rijden. Thuisgekomen parkeer ik koffer en handbagage in de hal (dat komt morgen wel) en uitgeteld duik ik mijn bed in.

Tips voor het voorkomen of verminderen van diarree-klachten (verzameld gedurende een paar jaar Turkije-vakanties, maar deze zullen misschien ook in andere landen wel bruikbaar zijn).

• Voorkomen is beter dan genezen: je krijgt in Turkije bij elke maaltijd (lunch of diner) altijd brood. Dit kan stokbrood zijn, gewoon wit brood of van dat speciale (erg lekker!) Turks brood.
  Dat doet men niet voor niks: er wordt bij het bereiden van het eten veel gebruik gemaakt van olie. Als je vóórdat je gaat eten een stuk brood neemt, dan wordt de olie die nog in het voedsel zit hierdoor snel opgenomen en wordt de kans op diarree fors verminderd.
• Kraanwater: het is in principe drinkbaar maar bevat voor Nederlandse begrippen erg veel kalk. Dit pakt niet bij iedereen altijd goed uit, dus het is beter om gewoon flessen water te kopen en dat te drinken.
• Het risico op een besmetting met Hepatis A (als kinderziekte redelijk onschuldig, maar als volwassene kun je er wel behoorlijk ziek van zijn!) schijnt met name de laatste jaren toch behoorlijk toe te nemen. Dit wordt vooral overgedragen door besmet water (is het kraanwater dan eigenlijk wel te vertrouwen?).
  Het is daarom zeker raadzaam om je hiervoor te laten vaccineren: dat kost je wel gemiddeld zo’n 130 euro voor twee vaccinaties inclusief consult (de prijs varieert wat), maar je bent na twee inentingen wel voor minimaal 15 jaar beschermd. Anders geldt zeker nog meer dan anders: géén ongeschild fruit, géén vers schepijs (verpakt ijs is geen probleem) en géén rauwkost.
• Mocht je onverhoopt tóch diarree krijgen: het gebruik van middelen als Norit is niet echt raadzaam: het neemt wel het probleem weg (stopt de diarree), maar niet de oorzaak. En die diarree heb je niet voor niks: er zit blijkbaar iets in je lichaam waar het vanaf wil. Daarbij: zodra je stopt met het gebruik van Norit, gaat de diarree weer vrolijk verder.
  En als je er teveel van gebruikt, loop je weer het risico dat het doorslaat naar de andere kant: verstopping. Beter is het om niet te proberen de diarree te stoppen (ook al kan dat erg lastig zijn natuurlijk). Blijf wel altijd goed drinken om te voorkomen dat je gaat uitdrogen (je verliest natuurlijk veel vocht).
  Als je je slap voelt dan kun je bij elke apotheek O.R.S. kopen, dit is een middel dat niet de diarree stopt, maar wel het eventuele tekort aan zouten en mineralen aanvult, waardoor je je wat beter voelt.
• Verder zijn er nog wat “huismiddeltjes” die ook een goed resultaat schijnen te geven:
  1. Een blikje cola (géén light, maar gewone cola) openen, wachten tot de prik eraf is en dan opdrinken vermindert of verhelpt al snel de klachten.
  2. Een kopje Turkse koffie (dat zijn van die hele kleine kopjes supersterke prut) met een druppeltje citroen erin schijnt het ook prima te doen.